Twee linkerbenen in het park

Toch een naar gezicht.  

Advertenties

De wereld vergaat weer eens

In Station Eleven gaat het merendeel van de wereldbevolking dood aan een agressief griepvirus. Individuen die wonder boven wonder overleven zwerven een poosje alleen rond en scholen dan samen in kleine communities. Op een vliegveld, waar alle vliegtuigen voorgoed aan de grond staan, ontstaat een hechte dorpsgemeenschap. Hier wordt een Museum van Verloren Objecten ingericht … Meer lezen over De wereld vergaat weer eens

Hond zonder man op de dichterskade

Wim Brands was mijn achterbuurman. Vanuit mijn keukenraam kijk ik precies op de aanlooproute naar zijn huis, een slingerpad door de gesloten maar gemeenschappelijke tuin van het koopwoningencomplex. Bijna elke dag zag ik hem gaan. Vaak met dikke bubbeltjesenveloppen onder zijn arm. Soms met een tas vol boeken. Soms met zijn geliefde. Meestal samen met … Meer lezen over Hond zonder man op de dichterskade

Lieve lieve aliens

De Nigeriaanse schrijfster Nnedi Okorafor ergerde zich bont en blauw aan de sciencefictionfilm District 9 omdat de daarin opgevoerde Nigerianen clichématig worden afgeschilderd als voodoo-bedrijvende, trigger-happy gangsters met onnatuurlijk glimmende gezichten en te witte oogbollen. Nigeria is een van de rijkste landen van Afrika en heeft de op twee na grootste filmindustrie ter wereld (‘Nollywood’). … Meer lezen over Lieve lieve aliens

Rustig blijven ademhalen

Mijn vader was zes toen de Britse luchtmacht bijna elke nacht een legioen aan bommenwerpers naar Nazi-Duitsland stuurde om daar de steden plat te gooien. In zwermen van gemiddeld tweehonderd vliegtuigen bromde de Engelse RAF over de Noordzee, over Noord-Holland waar mijn vader met ingehouden adem in zijn kinderledikant lag - onder de deken die … Meer lezen over Rustig blijven ademhalen