Wim Brands was mijn achterbuurman. Vanuit mijn keukenraam kijk ik precies op de aanlooproute naar zijn huis, een slingerpad door de gesloten maar gemeenschappelijke tuin van het koopwoningencomplex. Bijna elke dag zag ik hem gaan. Vaak met dikke bubbeltjesenveloppen onder zijn arm. Soms met een tas vol boeken. Soms met zijn geliefde. Meestal samen met zijn hond, die grappig genoeg veel op zijn haar lijkt, een Wim Brands-kapsel op trippelpootjes met hijgtong.

Ik raakte aan hem gehecht als uitzicht. Een wat sjokkende man in een zwarte jas met daaronder licht gebogen schouders die op- dan wel wegdook tussen de vierkant gesnoeide heggen van zijn voortuin. Net zo vertrouwd als de hoge conifeer met dubbele stam, het  getrommel van de regen tegen de stalen balkonspijlen, de door het struikgewas sluipende buurtkatten (altijd dezelfde die met elkaar vechten) en de uitvliegende zwerm van de duivenmelker aan onze kant van het perceel, de sociale huurders.

Er waren ochtenden dat ik hem tegenkwam op de kade om de hoek. Die wordt de ‘dichterskade’ genoemd omdat hij is vernoemd naar een vroegere dichter of omdat een aantal nieuwere dichters in kunst verwerkte poëzie voor deze plek hebben geschreven, zoiets, precies weet ik het niet. Of wellicht omdat de kade zo mooi is, vooral in het kalme ochtendlicht, dat hij tot dichterlijke bespiegelingen leidt. Achterbuurman Wim liep er dan zijn hond uit te laten en zei me in het voorbijgaan gedag, hoewel ik niet denk dat hij me herkende als zijnde de buurvrouw van dat bovenhuis met de blauwwitte keukengordijnen. De hond keurde me geen blik waardig, druk als die was met het bestuderen van uitwerpselen op de wandelallee en een meerkoet in de vaart.

Wim Brands presenteerde eens een poëzieavond in Boekhandel Over het Water in Noord. Daar vertelde hij over een heel moeilijke tijd in zijn leven en hoe hij toen thuis voor het raam had gestaan en had bedacht dat het leven, de wereld, alles om ons heen, volkomen onverschillig is en dat dit idee troost geeft. De onverschillige lucht, de onverschillige bomen, de onverschillige kinderkopjes, de onverschillige plastic miniglijbaan, de onverschillige schuttingen van achterbuurman Wim – zij waren eveneens mijn lucht, bomen, kinderkopjes, plastic miniglijbaan en schuttingen. Ik deelde zijn blik naar buiten en begreep waarom de onverschilligheid troost gaf en dat maakte mijn perspectief een stuk draaglijker, want onverschillig kon ik zelf niet zijn ten opzichte van de lucht, de bomen, de kinderkopjes, de plastic miniglijbaan en de schuttingen. Ik bloedde vele dagen van verschilligheid. Nog steeds.

Eigenlijk was het achterbuurman Wim die mij van troost voorzag telkens wanneer hij zich door de Grote Onverschilligheid een weg naar zijn huis baande. En vandaag ligt hij daar dood opgebaard. Of misschien is hij vandaag begraven, dat zou kunnen. Ik hoop het want het idee van de dode achterbuurman Wim in dat huis aan het slingerpad maakt me diepbedroefd. Ik ben maar een buurvrouw. Hij heeft nooit geweten hoe ik heet. Maar wie moet mijn uitzicht nu nog onverschillig maken?

Ik heb een moeilijke relatie met zelfmoord. Ik blijf het zelfmoord noemen. Ik boycot het eufemistische ‘zelfdoding’. Jezelf van kant maken – ook al gebeurt het in een koortsachtige crisispsychose van een zware depressie en ook al kun je er misschien begrip voor opbrengen – is een opzettelijke daad. Net zoals iemand die autorijdt weet dat stomdronken achter het stuur kruipen onverstandig is, zo weet iemand die lijdt aan depressie dat bepaalde voorzorgsmaatregelen geboden zijn. Bijvoorbeeld een in het oog springende reminder op de koelkast hangen die zowel liefdevol als bestraffend maant: JE BENT NIET ALLEEN. Van wie moet de hond straks houden? Wie moet straks de hond uitlaten? Hond zonder man op de dichterskade. Niemand die dat wil, wij niet, ik niet, jij niet, hond niet. Buurvrouw niet.

Had achterbuurman Wim toch eens omhooggekeken, dan had ik misschien naar hem gezwaaid. Een opgestoken hand uit alles om je heen die seint hallo fijn dat je er bent.

Amsterdam, vrijdag 8 april 2016

Hond zonder man

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s